ZDOLNOŚĆ LUDZKA

Struktury organizacji, a więc kierowania i zarzą­dzania posiadają dwa wymiary: hierarchiczny (piono­wy) i przestrzenny (poziomy), które wyznaczają róż­ne poziomy organizacji życia społecznego. Jeśli struktury organizacyjne są dobrane właściwie, a styl kierowania nosi charakter innowacyjny, czyli nie jest nastawiony obronnie na wszelkie zmiany, ja­kie zachodzą na obszarze działania organizacji i w jej środowisku, wówczas ma miejsce sytuacja mini­malizowania zniekształceń informacji, występujących w strukturach wieloszczeblowych, zaś decyzje po­dejmowane są na ogół prawidłowo. Zdolność ludzka do kierowania pracą innych jest — jak wiadomo — ograniczona powodując tworzenie organizacyjnych szczebli pośrednich. Z kolei jakość działania tych szczebli określa przede wszystkim własna centrala organizacji. Określa ona podział kompetencji (wła­dzy) pomiędzy poszczególnymi szczeblami organiza­cji ustalając — według uczonego węgierskiego J. Kornai („Anti-Eąuilibrium”) — dla każdej z nich: 1) jaką działalność dany szczebel reguluje, 2) jakie za­soby są w jego dyspozycji, 3) jakie są między tymi szczeblami i ich ogniwami zależności podporządko­wania i zwierzchnictwa, 4) jak jest rozdzielona mię­dzy nimi odpowiedzialność w zakresie podejmowania decyzji.