This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

KSZTAŁTOWANIE POLITYKI PAŃSTWA

  1. Organi­zacje te uczestniczą w kształtowaniu polityki państwa, często także biorą aktywny udział w kampaniach wyjaśniających współczesne pro­blemy rozwoju kraju i uzasadniających aktual­ną politykę partii i rządu. Z tej racji wiele tych organizacji określa się mianem organizacji spo­łeczno-politycznych. W praktyce życia politycz­nego głównie centrale tych organizacji wystę­pują jako ogniwa systemu organizacji politycz­nej społeczeństwa.System organizacji politycznej społeczeństwa odgrywa doniosłą rolę w wyjaśnianiu i uzasad­nianiu podjętej polityki; jest to jedna z jego podstawowych funkcji. Zadaniem tego systemu jest tworzenie niezbędnych warunków dla sze­rokiej edukacji politycznej i ekonomicznej spo­łeczeństwa, dla rozwoju kultury politycznej społeczeństwa i kształtowania zaangażowanych postaw społecznych i patriotycznych, postaw po­litycznych. W warunkach ustroju socjalistycznego większość spraw zasadniczych dla tego społeczeństwa rozstrzy­ga się w ogólny sposób na szczeblu centralnym — przez układ kierowniczy społeczeństwa.
Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

OŚRODEK KOORDYNACYJNY

Występuje ona jako ośrodek koordynacyjny ze względu na pew­nego rodzaju interes, którego rozwiązanie wymaga skojarzenia potrzeb ogólnych reprezentowanych przez centralną administrację gospodarczą z potrzebami i możliwościami danego regionu. Przykład ten można odnieść także do problemów kultury, sportu i wypo­czynku, ochrony środowiska naturalnego itp. Jednym słowem do sytuacji, w której interesy reprezento­wane przez różne szczeble zarządzania mogą być roz­bieżne. Instancja partyjna jest nader często ogni­wem inicjującym rozwiązanie takiego czy innego problemu, który wymaga wykorzystania zasobów różnych organizacji.W społeczeństwie socjalistycznym istnieje i działa wiele organizacji społecznych, jak np. związki zawodowe, organizacje młodzieżowe, różnorodne stowarzyszenia, które reprezentują interesy socjalne, potrzeby wychowawcze i in. Tylko w części swej działalności odnoszą się one do spraw ogólnospołecznych i z tej racji pełnią określoną rolę polityczną, a więc w istocie ma­ją zmienny współczynnik polityczności.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

SZCZEGÓLNIE ISTOTNA FUNKCJA

  1. Szczególnie istotną funkcją układu kierowni­czego społeczeństwa i jego ogniw (m. in. tere­nowych) jest działalność koordynacyjna.Możemy wyróżnić dwa poziomy tej koordynacji: polityczną a administracyjną. Przez polityczną rozu­miemy koordynację różnorodnych interesów i dą­żeń w skali regionu lub kraju, a także koordynację w sytuacji, kiedy interesy te reprezentują: admini­stracja, związki zawodowe i inne organizacje. Wów­czas to rozstrzygnięcie powstałych kontrowersji nosi charakter polityczny i dokonuje się za pośrednictwem instancji partyjnej (tak jest często np. w przedsię­biorstwie czy na szczeblu regionu). Natomiast ko­ordynacją organizacyjną nazwiemy działania koordy­nacyjne podejmowane przez administrację (np. tere­nową) na mocy przysługujących jej uprawnień. Tak więc w sytuacji rozbieżności interesów róż­nych ogniw układów kierowanych i słabości rzeczy­wistych, a więc nie tylko formalnych uprawnień ko­ordynacyjnych ze strony aparatu państwa, rolę ko­ordynatora spełnia instancja partyjna.
Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

REGUŁA DZIAŁANIA

  1. Regułą działania układu kierowniczego jest centralizm demokratyczny. W ujęciu ogólnym zasada centralizmu demokratycznego przewidu­je dyskusję przed podjęciem decyzji, zasięga­nie opinii różnych ludzi i środowisk, aby przy­gotowywana decyzja była możliwie trafna, u­względnia dyscyplinę w realizacji podjętej de­cyzji, podporządkowanie ogniw niższego szcze­bla ogniwom szczebla wyższego, samodzielność w realizacji zadań itp. Reguła ta w sytuacjach szczególnych — trudnych — jest interpretowa­na także jako konieczność ograniczenia samo­dzielności dołowych ogniw w realizacji central­nie ustalonych zadań, zaś stosowana w czasach nie odznaczających się szczególnymi napięciami i potrzebami społecznymi może prowadzić do wynaturzeń biurokratycznych.Rządzenie, kierowanie społeczeństwem, jako cecha konstytutywna organizacji politycznych, oznacza: ujawnianie potrzeb i interesów spo­łecznych, wybór celów stanowiących zharmoni­zowanie preferencji grupowych i ogólnospołecz­nych, a także wybór podstawowych sposobów realizacji tych celów z wykorzystaniem czynni­ka władzy (norm statutowych w odniesieniu do członków partii oraz norm państwowych).
Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

UKŁAD KIEROWNICZY

Może zrodzić się pytanie, jaka jest relacja pomię­dzy typologią J. Szczepańskiego, wyróżniającą układ kierowniczy społeczeństwa i układy kierowane, a or­ganizacją polityczną społeczeństwa. Spróbujmy krót­ko odpowiedzieć na to pytanie.Układ kierowniczy społeczeństwa stanowi je­go system organizacji politycznej w ścisłym, wąskim znaczeniu, przez który rozumiemy pań­stwo, partie polityczne oraz organizacje o cha­rakterze ogólnonarodowym, jak np. FJN.Organizacje te mają budowę hierarchiczną, wieloszczeblową, opartą na kryterium podziału administracyjnego państwa, Obejmując zarazem swym zasięgiem oddziaływania wszystkie śro­dowiska danego obszaru lub regionu. Ma to istotne znaczenie dla kontroli przebiegu różno­rodnych procesów społeczno-gospodarczych i politycznych, niezależnie od tego w systemie jakich organizacji — znajdujących się na da­nym terenie — procesy te przebiegają.W które wyrażają i sumują postulaty płynące z różnych poziomów organizacji życia społecznego.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn