This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

W SENSIE POLITYCZNYM

Natomiast w sensie politycznym — będąc formą ładu społecznego i sprawowania władzy — rozwinię­ta demokracja socjalistyczna oznacza — jak pisałWerblan („Lenin czytany wciąż od nowa”, „Mie­sięcznik Literacki” nr 1/1970) — zapewnienie lu­dziom pracy szerokiego uczestnictwa pośredniego i bezpośredniego w kierowaniu sprawami społeczny­mi. Jest ono realizowane poprzez możliwość wszech­stronnej analizy sytuacji i wymiany opinii w podej­mowaniu ważnych decyzji społeczno-politycznych oraz przy wybieraniu organów zarządzających spra­wami publicznymi. Każde współczesne państwo jest instytucją nadbu­dowy oraz instytucją ekonomiczną. Państwo w cha­rakterze instytucji nadbudowy występuje od zara­nia swego istnienia. Współczesne państwo występuje także w różnym zakresie jako instytucja ekonomicz­na. W państwach kapitalistycznych Europy Zachod­niej np. za pośrednictwem budżetu państwowego dzielone jest wtórnie około 40—50 proc. wytwo­rzonego dochodu narodowego.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

POTRZEBA ROZWIJANIA

W warunkach naszego kraju istnieje potrze­ba rozwijania różnorodnych form samorządu społecz­nego zarówno na szczeblu lokalnym, nie mamy bo­wiem szerszych tradycji w tym względzie, jak i na szczeblu ogólnospołecznym. Równocześnie bodaj je­szcze chyba ważniejszą sprawą jest umacnianie pań­stwowości, krzewienie myślenia kategoriami, kate­goriami państwa, doskonalenie działalności admini­stracji państwowej, podstawowego organizatora pro­cesów realizacyjnych celów, które społeczeństwo na­sze podejmuje na drodze dalszego postępu społecz­no-ekonomicznego i politycznego. Rozbudowana samorządność społeczna stanowi istotę rozwiniętej demokracji socjalistycznej, która będąc formą ładu społecznego i sprawowania władzy jest podporządkowana strategicznym interesom kla­sy robotniczej jako klasy panującej politycznie. Po­siada ona aspekt społeczno-ekonomiczny i politycz­ny.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

SKUTECZNA KONTROLA

W rezultacie jako organizacja społeczeństwa pań­stwo socjalistyczne łączy w sobie cechy przemijają­ce — na pewnym etapie (np. przymus fizyczny) oraz cechy trwałe, dodatnie, a więc pożądane także w przyszłym społeczeństwie komunistycznym — twier­dzi A. Łopatka. Do nich należy: realizacja określo­nych potrzeb ogólnospołecznych, dbałość o interesy ogółu, niezbędna centralizacja, organizowanie pro­dukcji społecznej, zabezpieczenie elementarnego po­rządku społecznego, obrona społeczeństwa wobec czynników zewnętrznych itp. Zakłada to — pisze A. Łopatka — postępującą rozbudowę form kontroli ludności nad działalnością organów władzy i zarzą­dzania, w tym również poprzez wybieralność pra­cowników kierowniczych organów państwowych i organizacji społecznych.Skuteczna kontrola ludności nad działalnością or­ganów władzy i zarządzania stanowi istotę samo­rządności społecznej w formacji komunistycznej, w tym także w socjalizmie, będącym niższą fazą tej formacji.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

DWIE PODSTAWOWE FUNKCJE

Państwo zawsze pełniło dwie podstawowe funk­cje: zewnętrzną i wewnętrzną. W swej funkcji ze­wnętrznej państwo organizowało m. in. społeczeń­stwo do obrony przed zagrożeniem zewnętrznym, do podboju innych społeczności, do tworzenia sojuszy obronnych z innymi państwami. Natomiast w swej funkcji wewnętrznej państwo występowało wobec swego społeczeństwa jako aparat organizujący w drodze przymusu świadczenia na rzecz całego spo­łeczeństwa oraz wymuszający posłuch i poszanowa­nie wobec własności prywatnej i jej posiadaczy. Dla­tego po zwycięskiej Wielkiej Socjalistycznej Rewo­lucji Październikowej, która zlikwidowała własność prywatną środków produkcji oraz obaliła panowanie ekonomiczne i polityczne klas eksploatatorskich, W- Lenin (por. „Dzieła”, t. 25) mógł stwierdzić, iż nowo powstałe państwo ludu pracującego jest „pół- państwem” lub „nie państwem we właściwym tego słowa znaczeniu”, jak to ukształtowała je dotychcza­sowa historia ludzkości.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

PAŃSTWO JAKO ORGANIZACJA GLOBALNA

Państwo jest organizacją społeczeństwa, jak to uj­mował K. Marks, a jednocześnie jest aparatem przy­musu. Jako organizacja państwo obejmuje całość społeczeństwa i w tym sensie jest to organizacja glo­balna. Tylko państwo stanowi dyrektywy i normy obowiązujące wszystkich bez wyjątku członków spo­łeczeństwa. Dlatego też państwo A. Łopatka nazywa „przymusową organizacją polityczną, organizującą całe społeczeństwo”. Państwo jako instytucja organizująca całe społe­czeństwo istniało już — jak wiadomo — kilka tysię­cy lat przed erą nowożytną. Wyrosło ono na gruncie organizacji wspólnot pierwotnych, jako produkt ich rozpadu, aby chronić wówczas powstałą własność prywatną środków produkcji i panowanie ekonomicz­ne ich właścicieli. Panowanie ekonomiczne zdaniem W. Wesołowskiego (por. „Klasy, warstwy i władza”) oznaczało i oznacza nadal, że właściciele środków produkcji — kontrolują środki i proces pracy oraz sam podział produktu pracy.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn