This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

NIEZBĘDNE PRZYPADKI

W niezbędnych przypadkach wspomnia­nym dyrektywom i normom organizacje te — za po­średnictwem odpowiednich organów państwa — na­dają formę normy prawnej i wówczas staje się ona obowiązująca wobec poszczególnych organizacji, grup i jednostek.W organizacjach politycznych, ale pozapaństwo­wych (partie polityczne, organizacje społeczno-poli­tyczne), ośrodki kierownicze wypracowują dyrekty­wy i normy polityczne i ideologiczne obowiązujące członków tych organizacji. Wyrażają one uświado­mione interesy grup społecznych, które organizacje te reprezentują. Stosownie do zmieniających się wa­runków społecznych, okresowo wspomniane dyrek­tywy oraz normy są rewidowane i aktualizowane. Za pośrednictwem rozbudowanych mechanizmów ko­ordynacji poczynań organizacji politycznych (poza­państwowych) oraz państwowych dokonuje się ste­rowanie procesami społecznymi.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WŁADZA PUBLICZNA

Z rozważań Engelsa wynika, że władza publiczna również i władza polityczna — powstawała i roz­wijała się we wspólnotach pierwotnych jako władza spełniająca cztery funkcje społeczne: dyrektywno- -normatywną, organizacyjno-techniczną (techniki społeczne), produkcyjną, ochrony przed zagrożeniem zewnętrznym (por. A. Bodnar „Ekonomika i polity­ka”).Analizując funkcje władzy państwowej w społe­czeństwie socjalistycznym stwierdzimy wiele analo­gii do teoretycznych spostrzeżeń Engelsa powsta­łych na gruncie badań nad zamierzchłymi społeczno­ściami formacji wspólnoty pierwotnej, której cechą strukturalną — podobnie jak w socjalizmie — było niewystępowanie antagonistycznych układów spo­łecznych.Spośród wymienionych czterech funkcji społecz­nych władzy politycznej krótkiego omówienia wyma­gają naszym zdaniem dwie funkcje: dyrektywno–normatywina oraz organizacyjno-techniczna. Dyrek- tywno-normatywna funkcja społeczna władzy poli­tycznej oznacza, iż organizacje wielkich grup społe­cznych, jak np. partie polityczne społeczeństwa so­cjalistycznego, dokonują wyboru celów rozwoju spo­łeczno-gospodarczego i politycznego, nadają im kształt dyrektyw i norm politycznych oraz ideolo­gicznych.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

OPARCIE ZAŁOŻENIA

Założenie to opie­ra się na zasadzie współuczestnictwa. Zasada ta oznacza, iż każdy ma prawo do ujawniania swych możliwości i aspiracji bycia społecznie użytecznym, zaś społeczeństwo jest obowiązane stwarzać niezbęd­ne dla tego celu warunki poprzez system organiza­cji. Warto przypomnieć rozważania F. Engelsa na te­mat pochodzenia władzy publicznej (również polity­cznej) podjęte przez niego w „Anty-Duhringu”. En­gels analizując rozwój wspólnoty pierwotnej zau­waża, że we wspólnocie tej istniały urzędy (np. nad­zór nad systemami nawadniania pól, rozstrzyganie sporów, karanie wybryków itp.) Urzędy te były po­wierzane jednostkom, jakkolwiek pod nadzorem ogó­łu. Były one wyposażone w pełne atrybuty władzy i stanowiły zaczątek władzy państwowej, która roz­winęła się również na skutek konieczności strzeżenia wspólnych i odpierania sprzecznych interesów po­między wspólnotami. Zamykając te rozważania En­gels pisał: „Idzie tu tylko o stwierdzenie, że u podło­ża władzy politycznej leżała wszędzie jakaś społecz­na funkcja urzędowa, a władza polityczna tylko wte­dy była trwała, gdy tą swoją urzędową funkcję peł­niła”.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

SPRAWOWANIE WŁADZY

Sprawowanie władzy łączy się z koniecznością sto­sowania pewnego rodzaju przymusu wobec jedno­stek, które mają inne od reprezentowanego przez ośrodek kierowniczy poczucie zharmonizowania gru­py pod względem interesów. Aby podporządkowanie się poleceniom ośrodka kierowniczego nosiło charak­ter świadomy, było przejawem samodyscypliny, roz­wijany jest również system edukacji politycznej i e- konomicznej za pośrednictwem instytucji państwo­wych (np. szkoła) oraz organizacji społeczno-politycz­nych. Notabene występuje tutaj również działanie zwrotne. Wysoki poziom wiedzy i świadomości poli­tycznej obywateli jest podstawą ich krytyczno-kon- struktywnego stosunku do otaczającej ich rzeczywi­stości oraz do poczynań ośrodków kierowniczych. Jest to jedna z potężnych dźwigni postępu społecz­nego w socjalizmie i rozwoju demokracji socjalisty­cznej.Jednym z założeń rozwiniętej demokracji socjali­stycznej jest krytyczno-konstruktywny stosunek członków społeczeństwa do swych warunków pracy i bytu, a więc również do systemu swych organiza­cji i ich ośrodków kierowniczych.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

KTO MA WŁADZĘ?

Władzę ma ten (jednostka lub grupa kierownicza) kto decyduje o  zachowaniu członków grupy — pisze S. Ehrlich (por. „Wstęp do nauki o państwie i prawie”), który określa powinne zachowanie się. Stosunek władzy zachodzi wówczas — wyjaśnia K. Opałek („Przed­miot nauk politycznych” w: „Podstawy nauk poli­tycznych”) — gdy ośrodek kierowniczy jest zdolny zapewnić posłuch w szerokiej społecznie skali dla swych poleceń. Treścią tych poleceń są określone działania (zachowania) zalecane członkom organiza­cji.Posłuch wobec poleceń ośrodka kierowniczego, władcze określenie powinnego zachowania się jedno­stek i grup społecznych uzyskiwane są za pomocą przymusu lub autorytetu. „Przymus ma charakter posiłkowy — stwierdza S. Ehrlich — a regułą jest dobrowolne przyjmowanie decyzji. O władzy, której decyzje są chętnie przyjmowane i są uznawane jako własne, mówimy, że ma autorytet czyli posłuch”. Posłuch może wynikać z samodyscypliny, z autoprzy- musu, ze świadomego podporządkowania się mniej­szości woli większości.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn