This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

DECYZJE POLITYCZNE

Każdy z nas nieustannie podejmuje takie czy in­ne czynności, które są ukierunkowane na osiągnię­cie określonego celu. Czynności te możemy nazwać również działaniami. Stanowią one ciąg decyzji i stanów, przy czym mamy tu na myśli działania zło­żone. Stanem będzie wobec tego oczekiwanie na re­zultat podjętego działania. W zależności od rodzaju celu naszego działania stanem nazwiemy także ocze­kiwanie na rezultat podjętego działania, aby podjąć następną decyzję prowadzącą do celu finalnego. Podejmując jakiekolwiek działania sądzimy, iż postępujemy racjonalnie, dopiero jednak oceniając rezultat naszego działania będziemy mogli w pełni stwierdzić czy przesłanki, którymi kierowaliśmy się rozpoczynając je były ‚Konieczne i wystarczające. Również wyjaśniając czyjeś działanie przyjmujemy milcząco założenie o racjonalności tego działania Dopiero jednakowoż wyjaśniając bliżej to działanie być może uchylimy wspomniane założenie o racjo­nalności.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

ROZPATRYWANIE WŁADZY EKONOMICZNEJ

Władzę ekonomiczną w socjalizmie można także rozpatrywać ze względu na: a) stosunek do środków produkcji, bowiem występuje własność ogólnospołe­czna, spółdzielcza oraz w różnym zakresie własność drobnotowarowa, b) zakres dyspozycyjności za­sobami społecznymi, który jest różny na poszczegól­nych szczeblach zarządzania gospodarką narodową, oraz może wyróżniać się odmiennym stopniem cen­tralizacji, c) charakter ingerencji w procesy gospo­darcze, z wykorzystaniem systemu nakazów lub in­strumentów ekonomicznych oddziaływania pośred­niego na przebieg procesów gospodarczych.Również władza polityczna w socjalizmie może być analizowana pod względem zakresu dyspozycyjności zasobami społecznymi niezależnie od kryterium np. efektywności ekonomicznej a także z uwagi na cha­rakter ingerencji w procesy społeczne. Problemy te wymagałyby jednak odrębnego omówienia i szersze­go sięgnięcia do historii politycznej kształtowania się socjalizmu.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WŚRÓD BOGATEJ PROBLEMATYKI

Spośród bogatej problematyki władzy politycznej i ekonomicznej, zatrzymajmy się porównawczo na niektórych aspektach obu rodzajów władzy w socja­lizmie:  Rozpatrując w sposób ogólny władzę, jako funk­cję społeczną w socjalizmie, można powiedzieć, że:    władza polityczna to funkcja społeczna po­wołana do zagwarantowania realizacji potrzeb i interesów klasy robotniczej i zarazem całego społeczeństwa;    władza ekonomiczna zaś to funkcja społecz­na powołana dla sterowania procesami ekono­micznymi zgodnie z ustaloną w sferze polityki hierarchią potrzeb i interesów społecznych (bie­żących i perspektywicznych) podlegających za­spokojeniu.   Władzą można także interpretować jako rodzaj więzi społecznej. Wówczas powiemy, że:    władza polityczna to więź społeczna powsta­ła dla realizacji celów społeczno-ustr oj owych klasy robotniczej i całego społeczeństwa socja­listycznego;  władza ekonomiczna to również więź społe­czna powstała dla dysponowania społecznymi zasobami materialnymi stosownie do ustalonej w sferze polityki hierarchii potrzeb i interesów podlegających zaspokojeniu.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

FUNKCJE ADMINISTRACJI

Stąd też administracja spełnia funkcje z zakresu technik społecznych i sama jest ich wy­tworem, a jednocześnie wykonuje funkcje politycz­ne. Przekształcenia w obrębie technik społecznych należą do twórczej działalności administracji i są wynikiem doświadczenia społecznego, nowo stosowa­nych technik, np. w komunikacji, łączności i ochrony środowiska naturalnego, bądź też są efektem decyzji politycznych władzy. Niezwykle rozbudowany podział pracy i funkcji społecznych, wszystkiego co wiąże się z człowiekiem jako jednostką społeczną, powoduje kolosalne roz­szerzenie całej gamy nowych wewnętrznych funkcji państwa, obok tradycyjnej funkcji wewnętrznej państwa — tj. utrzymania ładu i porządku stosownie do interesów klasy panującej. Ten podział pracy i funkcji społecznych jest źródłem bardzo współczes­nego nam zjawiska: wszechobecności działań regula­cyjnych państwa.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

U PODSTAW KOORDYNACJI

U podstaw tej ko­ordynacji leży bowiem podział funkcji w sterowa­niu procesami rozwoju społecznego, który aktualnie w Polsce wyraża się na przykład w formule: „Partia kieruje — rząd rządzi”.Organizacyjno-techniczna funkcja społeczna wła­dzy politycznej znalazła interesiljącą interpretację u F. Ryszki („Wstęp do nauki o polityce”), który wspo­mnianą funkcję określa jako techniki społeczne. Można by je również nazwać technikami współżycia społecznego. Przez techniki społeczne Ryszka rozu­mie: „zastosowanie względnie działanie techniki na życie społeczne, ale także powtarzalność pewnych faktów zbiorowych powodującą odpowiednie zasady postępowania — bądź przyjęte spontanicznie przez społeczeństwo, bądź ustalone w sposób normatyw­ny. Nie jest to tożsame z zasadą moralną, albowiem technikom społecznym brak jest elementu ocen war­tościujących lub zjawiają się one dopiero później”. Stosowanie tych technik wymaga nadzoru i kierow­nictwa, które urzeczywistnia administracja, również i państwowa.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn