This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

W SFERZE ORGANIZACJI

W sferze organizacji i zarządzania łącznie z pra­cownikami pomocniczymi (m. in. aparat planowa­nia) pracuje w naszym kraju ok. 1 min osób. Jest to więc bardzo liczna grupa pracowników, która musi dysponować odpowiednimi kwalifikacjami fa­chowymi.W celu zapewnienia odpowiedniej reprezentacji interesów różnych grup ludności funkcjonuje — jak wiadomo — rozbudowany system przedstawicielski, na który składa się m. in. system rad narodowych łącznie z sejmem oraz instancje partyjne, powoła­ne zgodnie z podziałem terytorialnym kraju.Istnieje też rozbudowany system organizacji spo­łecznych reprezentujących interesy zawodowe i śro­dowiskowe różnych grup ludności, łącznie z samo­rządem lokalnym (np. mieszkańców osiedla), spół­dzielczym (np. kółka rolnicze) i robotniczym.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

UDZIAŁ W PROCESACH DECYZYJNYCH

Realizował również politykę  społecznych i w związku z tym podej­mował środki przeciwdziałające ujawnianiu różnic potrzeb i interesów jednostkowych i grupowych. By­ła to w zasadzie trafna polityka.Udział jednostek i grup społecznych w procesach decyzyjnych w społeczeństwie socjalistycznym jest zróżnicowany. Składa się na to kilka przyczyn, a przede wszystkim rozbudowany społeczny podział pracy, i co za tym idzie równie rozwinięty system organizacji i zarządzania obejmujący poszczególne sfery życia społecznego i posiadający strukturę po- ziomo-pionową. W układzie poziomym będą to pod­stawowe jednostki gospodarcze, oświaty i wychowa­nia, kultury, administracyjne (m. dn. gmina), podsta­wowe organizacje partyjne, jednostki (np. koła) róż­nych organizacji społecznych itp. W układzie pio­nowym będą to natomiast różnego rodzaju jedno­stki regulacyjne, zbudowane według struktury bran­żowej (m. in. zjednoczenia przemysłowe) lub tery­torialno-administracyjnej (np. województwo, zarząd lub komitet wojewódzki).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

SYSTEMY ZARZĄDZANIA

Ozna­cza to np., że systemy zarządzania i wynagradza­nia nie tworzą właściwej i spójnej przekładni inte­resu ogólnospołecznego na interesy jednostkowo-gru- powe lub też odwrotnie. Można by powiedzieć, że system zarządzania powoduje „grę’’ interesów wo­kół zadań planu sprzeczną z jego „ideowymi” zało­żeniami. Różne są rzeczywiste kryteria optymali­zacji narodowego planu społeczno-gospodarczego oraz optymalizacji procesu realizacji jego zadań, bo­wiem inne są często rodzaje ograniczeń funkcji celu na szczeblu gospodarki oraz przedsiębiorstwa w fazie planowania i realizacji planu. Różne są też uwarun­kowania sytuacyjne obu poziomów gospodarki, cho­ciaż w ostatecznym rachunku stan spraw na szcze­blu całości gospodarki i społeczeństwa daje o sobie znać na szczeblu przedsiębiorstwa oraz znajduje wy­raz w rzeczywistych relacjach ról społecznych jed­nostki.W całym okresie Polski Ludowej układ kierow­niczy społeczeństwa stosował takie instrumenty po­litycznego działania, aby maksymalnie ukierunkować energię społeczną na rozwiązywanie spraw prioryte­towych.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

SPRZECZNOŚĆ MIĘDZY POSTAWAMI

Często dostrzegamy sprzeczność pomiędzy dekla­rowanymi postawami, odnoszącymi się do spraw ogólnych własnego środowiska lub kwestii ogólno­społecznych, a rzeczywistymi zachowaniami ludzi. Wówczas nieodparcie nasuwa się pytanie dlaczego tak się właśnie dzieje. Ludzie zgłaszają krytyczne postulaty odnośnie do spraw ogólnospołecznych, a jednocześnie dają wyraz swej beztroski w spra­wach publicznych ich bezpośrednio otaczających. Przedstawiciele załogi fabryki pozytywnie kwitują apele kierownictwa kraju w sprawach np. jakości produkcji a jednocześnie niejednokrotnie dają wy­raz swemu oburzeniu w przypadku ukazania się w prasie lub w telewizji reportażu krytykującego fabrykę za złą jakość produkcji. Jeśli pominiemy dwulicowość tych przedstawicieli to w zasadzie mo­żemy stwierdzić, że uwarunkowania sytuacyjne bądź systemowe nie tworzą spójni pomiędzy interesem je- dnostkowo-grupowym a interesem ogólnym.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

SPOSÓB REAKCJI FORMALNEJ

Sposób reakcji formalnej środowiska bezpośrednie­go na postulaty działającego zależy od „skali agresyw­ności” i form wyrażania tych postulatów bądź ro­dzaju podjętych działań i stopnia ich niezgodności z aktualnie obowiązującymi dyrektywami i norma­mi. Z takimi sytuacjami można się było spotkać na przykład w latach pięćdziesiątych podczas dyskusji nad czyjąś postawą moralną bądź ideową, w czasie oceny realizacji planu i niewykonania tych czy in­nych zadań tego planu itp. W każdym zjawisku społecznym możemy wyróż­nić dwie warstwy: ogólną i konkretną. Szczególnie jaskrawo ta dwuwarstwowość przejawia się w od­niesieniu do zjawiska politycznego. Istotą zjawiska politycznego jest jego aspekt ogólny. Zjawisko to przejawia się poprzez konkret społeczny. Natomiast rozumienie tego co ogólne może dokonać się jedynie poprzez analizę tego, jakie konkretne treści kryją się w danym zjawisku, w jakich konkretnych for­mach ono się przejawia. W ten sposób doszukujemy się tego co istotne w danym zjawisku.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn